Posts tonen met het label Persoonlijk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Persoonlijk. Alle posts tonen

dinsdag 4 juni 2019

Over mijn zwangerschap en meer....


Ontzettend blij en dankbaar zijn we dat we ons derde kindje verwachten! Net als in de vorige zwangerschappen is het lichamelijk behoorlijk zwaar met onder andere heftige misselijkheid en andere zwangerschapskwaaltjes. Inmiddels ben ik ruim over de helft en gaan dit soort kwaaltjes gelukkig wel wat beter.

Daarbij hebben we de afgelopen weken veel meegemaakt. Ik weet dat sommigen van jullie trouw zijn in het lezen van mijn blog en graag meeleven, dus daarom wil ik hierover in dit bericht het een en ander delen. 

Een tijdje geleden merkte ik dat ik steeds minder goed kon zien. De verloskundigen dachten dat dit een zwangerschapskwaaltje was en ik was daardoor gerustgesteld. Het werd de weken daarna wel steeds erger en ik had ook erge hoofdpijn. Daarbij kreeg ik ook nog last van sterretjes die voor mijn ogen rond dwarrelden. Op een gegeven moment werd het zo erg dat ik eigenlijk bijna niets meer kon zien. Ik heb toen epileptische aanvallen gehad en ben per ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Daar volgden allerlei onderzoeken en toen bleek dat ik een paar maanden geleden een herseninfarct heb gehad. Dit infarct heeft een klein gebied van mijn hersenen beschadigd en dit is precies het gebied waarmee mijn ogen worden aangestuurd. Bij dit gebied is epileptische prikkeling ontstaan, wat zorgde voor de dwarrelende sterretjes voor mijn ogen en de epileptische aanvallen.

Inmiddels ben ik al weer een paar weken uit het ziekenhuis en gaat het naar omstandigheden redelijk goed. Ik heb medicijnen die de epilepsie onderdrukken en ook niet schadelijk zijn voor het kindje. Ook slik ik bloedverdunners om de kans op nog een herseninfarct zo klein mogelijk te maken. Mijn zicht is enorm opgeknapt, volgens mij helemaal hetzelfde als voor het infarct. Dit komt omdat ik nog jong ben en de hersenen dan al snel andere weggetjes vinden om ervoor te zorgen dat ik toch goed kan zien. Nadat ik uit het ziekenhuis kwam merkte ik wel dat ik qua energie weer helemaal overnieuw moest beginnen. Het is heel erg belangrijk om goed mijn grenzen te bewaren en genoeg rust te nemen. Gelukkig zijn er heel veel mensen die me praktisch helpen door te koken, op te passen, boodschappen te doen enz. Het is soms moeilijk om deze taken uit handen te geven, maar tegelijkertijd ben ik ook dankbaar voor al die lieve mensen die voor ons klaar staan.

Emotioneel heb ik ook wel het een en ander te verwerken. De oorzaak van het herseninfarct is niet gevonden, alles wat ze konden onderzoeken is onderzocht en daar is niets uitgekomen. Sommige artsen noemen het: 'puur toeval'. Maar zelf ben ik erg dankbaar dat ik mag weten dat het niet 'puur toeval' is geweest. Er is een God Die weet wat Hij doet en alles in Zijn hand heeft. Ook al weet ik zelf niet goed waarom dit is gebeurd en dat is soms wel moeilijk. Ik heb daarover een aantal weken geleden wel een beetje in de knoop gezeten. Menselijkerwijs gesproken is het niet heel handig dat ik dit infarct heb gekregen. Ik ben zwanger, ik heb twee kinderen van 2 en 4 en een lieve man en daar wil ik graag goed voor zorgen. Waarom gebeurt dit dan? In een preek die ik die periode hoorde werd gezegd: 'Overgave en toewijding is altijd het antwoord waar God op wacht.' Dat was voor mij een antwoord. Ik mag het loslaten en overgeven. Zelfs als ik er nooit achter zal komen waarom dit gebeurd is. God zegt: 'Laat los en weet dat Ik God ben.' Als bevestiging las ik ook nog eens in het prachtige boekje 'Lijden is niet voor niets' van Elisabeth Elliot. Zij schrijft: 'Onze taak is eenvoudig: eenvoudigweg vertrouwen, eenvoudigweg gehoorzamen, en de moeilijkheden overlaten aan de Schepper van het heelal.' Dus dat is wat ik nu steeds probeer te doen en ik merk dat dit me steeds meer rust geeft van binnen. Overgave aan de Heere geeft vrede. Ik ga met kleine stapjes vooruit en weet dat God voor me zal zorgen, nu en ook in de toekomst.

Soms voel ik me nog wel verdrietig om wat er gebeurt is en dat is denk ik ook heel normaal. Het kost tijd om het te verwerken. Maar ik merk dat ik vooral ook ontzettend dankbaar ben. Het had zoveel erger kunnen zijn. Ik had bijvoorbeeld in een rolstoel kunnen zitten als een ander gebied van mijn hersenen was aangetast. Voor zover ze kunnen zien is ook alles goed met de baby en daar zijn we natuurlijk ook enorm  blij mee! Verder ben ik ook echt weer heel erg aan het genieten met mijn lieve man en kinderen van alles wat we iedere dag van de Heere krijgen en ook dat ik weer goed kan zien! Ik heb ook weer heel veel zin om te bloggen, we zullen zien wat er van komt. In de eerste plaats wil ik mijn tijd en de energie die ik heb in ieder geval op mijn gezin richten!

Hier nog wat foto's van onze kinderen waar ik erg blij van wordt ;-): 


Bovenstaande foto kreeg ik gratis bij een actie van de Jumbo. Toen de fotograaf hoorde dat ik in het ziekenhuis lag kreeg ik onderstaande prachtige foto op A4 formaat er ook nog gratis bij ;-).


 
 

Als mama een knot heeft, wil dit meisje ook het liefst een knot want dan lijken we een beetje op elkaar ;-).
 
De kinderen mogen voor iedere week dat de baby weer een week gegroeid is een sticker uitkiezen en opplakken op deze stickerkalender. Het is iedere week weer een klein feest en ze krijgen er op deze manier ook iets meer zicht op hoe lang het nog duurt voor de baby komt.

dinsdag 26 juni 2018

Lessen in loslaten en overgave aan de Heere

Het is denk ik een van de moeilijkste dingen om echt alle touwtjes van ons leven uit handen te geven en ons helemaal over te geven aan de Heere. Zeker als het gaat om dingen in ons leven die we niet begrijpen en die we liever anders zouden zien.

Bij mij zit dit ook al in de kleine dingen van het leven die me soms al zo kunnen irriteren en die ik moeilijk los kan laten: een vlek op de kleding van een van de kinderen die er niet uit gaat, een beker melk die voor de tweede keer omgaat, een rommelig huis (in mijn ogen dan), mijn man die onverwacht een avond in de week weg moet enz. We mogen leren om ons niet te irriteren aan dit soort kleine dingen door ze los te laten en over te geven aan Hem zodat we niet beroofd worden van onze vrede en blijdschap.

Maar zeker ook als het gaat om de grote dingen van ons leven, zoals onze pijn en moeiten, is het zo belangrijk om te leren loslaten en te groeien in overgave aan Hem. Net als iedere andere moeder ben ik ook niet iemand bij wie altijd alles op rolletjes loopt en die altijd blij is en waar het altijd goed gaat. Zo heb ik bijvoorbeeld al een tijd last van allerlei lichamelijke kwaaltjes en pijntjes die komen en gaan: bloedarmoede, pasgeleden een oorontsteking en vaak overbelaste spieren in mijn rug en arm. Dus op sommige dagen groeit het me ook wel eens even allemaal boven het hoofd.

Vanmiddag had ik nog een huilende moeder aan de telefoon die er even helemaal doorheen zat. En zo heeft iedereen zijn eigen persoonlijke moeilijkheden die je met je meedraagt. Wat is het dan een verlichting om te leren niet steeds zelf die pijn en gebrokenheid vast te houden en er boos of mopperig over te zijn, maar om het steeds meer los te laten en over te geven aan Hem!

Langzamerhand (het is een proces en het gaat niet van de ene op de andere dag!) ben ik het een beetje aan het leren. Dat betekent niet dat de kwaaltjes waar ik over schreef ineens over zijn of ik alleen maar huppelend door mijn huis ga. Ik heb nog steeds dagen dat ik mopperig of verdrietig ben. Maar door Gods genade mag ik wel steeds meer leren om er anders mee om te gaan en komt er meer ruimte voor het rusten in Hem in alle omstandigheden. Vaak voel ik me ondanks de vervelend kwaaltjes oprecht gezegend en blij. Ik geniet met mijn man en kinderen van het gewone ritme van iedere dag die we van de Heere ontvangen. Ook al is alles zeker niet perfect in het leven.

Als het gaat om deze lessen heb ik veel geleerd van de levens van vier vrouwen die ik hieronder zal noemen. Over sommigen heb ik al eerder een en ander geschreven omdat ze echt veel voor me betekenen:  

Amy Carmichael


Zendelinge Amy Carmichael (1867-1951) redde honderden jonge meisjes en jongens in Zuid-India uit de greep van een leven in de tempelprostitutie. Ze had geen gemakkelijk leven, vooral lichamelijk heeft ze veel geleden. Ze leed onder andere aan zenuwpijn en ze kwam eens in haar kamer ten val waardoor ze zich tweeënhalf jaar niet kon bewegen! Toch bleef ze altijd enorm toegewijd aan de Heere en heeft ze heel veel betekend. Een belangrijke uitspraak die ze eens deed was: 'In accepatie schuilt vrede.' Als wij  accepteren hoe onze omstandigheden op dit moment zijn dan kunnen we het overgeven aan Hem en ervaren we vrede en rust.

Elisabeth Elliot


Elisabeth Elliot werd al op jonge leeftijd weduwe, toen haar man, Jim Elliot, samen met vier andere zendelingen in 1956 door Auca-indianen werd vermoord. Psalm 16: 5 was èèn van haar lievelingsverzen. 'De Heere is het deel mijner erve, en mijns bekers: Gij onderhoudt mijn lot.' (Staten Vertaling). Ze schrijft dat 'mijn lot' alles is wat er met ons gebeurt. Het omvat de omstandigheden rond onze geboorte, onze opvoeding, onze baan, onze moeilijkheden, de mensen met wie we werken, onze huwelijkse staat, blokkades, obstakels, ongelukken en omstandigheden. De Heere onderhoudt dus alles wat er met ons gebeurt. Als we dat kunnen geloven, ook bij iedere bocht in de weg, dan hebben we ons daadwerkelijk in Zijn eeuwige armen geworpen, waar we vrede en vreugde zullen vinden. (Wees stil mijn ziel, blz. 33)

Ann Voskamp

 
In haar boek 'Gebroken leven' schrijft Ann Voskamp over pijn en gebrokenheid. Ik hoop later nog meer over dit boek te bloggen, nu alvast wat korte gedachten. De weg achter de Heere Jezus aan is een weg van gebrokenheid in duizend kleine en grote dingen, iedere dag. Het is een kruisvormig leven, zoals Hij zelf ook de weg van het kruis is gegaan voor ons. Maar wij hoeven niet bang te zijn voor deze gebrokenheid! Deze gebrokenheid is een goede gebrokenheid die ons in gemeenschap brengt met Hem. We mogen de controle loslaten en vertrouwen op de Ene die alles onder controle heeft. De ziel breekt vrij als we bevrijd worden van onszelf en ons overgeven aan de wil van God. (Gebroken leven, blz. 257)

Kinga Bàn


Kinga Bàn (Ik blijf steeds toch weer over haar schrijven ;-)) is menselijkerwijs gesproken ongeneeslijk ziek. Ze weet van pijn en gebrokenheid af. Het is ontzettend moeilijk om alles los te laten, maar haar getuigenis is toch dwars door alles heen dat ze zich overgeeft en vastklemt aan Hem. Ook met haar korte haren vanwege de chemokuren is ze mooi als ze haar psalmenmedley zingt:

'Mijn God ik kom naar U, dan ben ik veilig,
Ik heb het U gezegd en blijf het zeggen
Ik heb U nodig Heer' De rest is overbodig....'
En:
'Met mij zal het goed gaan,
zolang ik zal leven wilt U van Uw heerlijke liefde mij geven.'
En aan het eind van het lied:
'U wilt mij leren waar ik het moet zoeken
Heel dicht bij U mijn God, zal ik gelukkig zijn...' 
 

We kunnen veel leren van de manier waarop deze vrouwen met hun pijn omgaan en hoe belangrijk is het hoe we er in ons eigen leven mee omgaan! Klemmen we het vast, maakt het ons mopperig, lopen we over van zelfmedelijden of blijven we er stilletjes alleen mee rond sjouwen?

Wat is het belangrijk om dit allemaal niet te doen, maar om onze pijn en moeiten heel bewust over te geven aan Hem. Om met ons hele hart de Heere te vertrouwen, ook als het gaat om ons lijden. Natuurlijk mogen we vrijmoedig blijven bidden om genezing en herstel. Maar als dit niet (direct) komt is het ook belangrijk om het los te laten en in Zijn handen te geven zodat het je leven niet gaat beheersen.

In de praktijk van het leven kunnen we dit leren om op het moment dat we door moeilijkheden worden gehinderd het probleem heel duidelijk bij de naam te noemen en het direct bij Hem te brengen in het gebed. En dit mag iedere keer weer, ieder moment van de dag als het boven komt kunnen we ons daar in oefenen. De Heere is er altijd en Hij luistert altijd. Zo leren we steeds meer daadwerkelijk loslaten en onze last keer op keer aan Hem te geven: 'Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u.' (1 Petrus 5:7).

Onze last wordt dan lichter, en onze vreugde en onze blijdschap worden groter. In ons hart komt er ruimte voor acceptatie en groeit de vrede. En zo leven we rustig en in vertrouwen verder met onze gebrokenheid, met ons kruis achter de Heere Jezus aan.

Heel dicht bij Hem zullen we gelukkig zijn en hoeven we geen angst te hebben omdat Hij altijd alles volkomen onder controle heeft. Daar mogen we leren om steeds meer te leven in Zijn blijdschap, rust en genade in alle omstandigheden van ons leven. En in de kracht van de Heere leren we steeds meer te zeggen wat Habakuk al zoveel eeuwen geleden zei:

17 Al zal de vijgenboom niet in bloei staan
en er geen vrucht aan de wijnstok zijn,
al zal de opbrengst van de olijfboom tegenvallen
en zullen de velden geen voedsel voortbrengen,
al zal het kleinvee uit de kooi verdwenen zijn
en er geen rund in de stallen over zijn –
18 ik zal dan toch in de HEERE van vreugde opspringen,
mij verheugen in de God van mijn heil.
19 De HEERE Heere is mijn kracht,
Hij maakt mijn voeten als die van de hinden,
en Hij doet mij treden op mijn hoogten.
Voor de koorleider, bij mijn snarenspel.'
(Habakuk 3: 17-19) 

maandag 5 februari 2018

Hoe houd ik vruchtbaar stille tijd? (1)


Stille tijd is iets wat vaak niet 'vanzelf' gaat en veel vrouwen vinden het lastig om consequent stille tijd te houden. Ik weet nog dat een oudere man een keer zei: 'Gedisciplineerd en trouw stille tijd houden is heel veel waard.' En het is inderdaad heel veel waard, maar het vraagt ook een stukje discipline. En dat is nu precies waar de schoen vaak wringt: discipline in deze tijd waar alles liefst zo snel en makkelijk mogelijk moet gaan. Stille tijd is iets wat juist (zeker als je er pas mee begint) vaak helemaal niet vanzelf gaat.... Maar 'waar een wil is, is een weg' en je kunt er zeker, met vallen en opstaan, in oefenen. Vraag in de eerste plaats de Heere om hulp en maak er een belangrijke prioriteit van. Als vrouw en moeder merk ik dat stille tijd die hoge prioriteit verdient! Het geeft zoveel rust, kracht en genade voor de rest van de dag als je stil bent geweest voor de Heere. Ook wil ik graag als moeder  uit de Bijbel blijven leren en tijdens mijn stille tijd doe ik dat. Bedenk dus dat je er enorm door wordt gezegend als je leest in het Woord van God wat levend en krachtig is: iedere dag weer opnieuw!

Hieronder zal ik opschrijven hoe ik zelf mijn stille tijd op dit moment vormgeef. Ik wil wel van te voren zeggen dat je het absoluut niet precies hetzelfde hoeft te doen. Het is juist ook belangrijk dat je je eigen persoonlijke stille tijd leert houden en de Heere gaat daar met ieder ook Zijn eigen weg weer in. Maar ik schrijf dit in de hoop dat het je aanmoedigt en ideeën en handvaten geeft om te beginnen of te volharden in je stille tijd.

* Stil worden en gebed vooraf
Voordat je stille tijd gaat houden is het belangrijk dat je stil wordt voor de Heere en dat je gedachten die je nog bezig houden bij Hem brengt. Als ik rustig ben geworden dan bid ik altijd een kort gebed. Bijvoorbeeld of de Heere mij door Zijn Heilige Geest wil leiden en wil leren tijdens mijn stille tijd.

* Bijbelgedeelte rustig doorlezen (evt. in verschillend vertalingen) en onderstrepen en bijschrijven
Hierna lees ik het Bijbelgedeelte wat aan de beurt is rustig door. Ik doe bijna altijd één hoofdstuk per keer. Ik vind het prettig om de Bijbel chronologisch te lezen omdat dit mij helpt om bepaalde verbanden en contexten beter te zien. Dit houdt in dat ik lees vanaf Genesis tot en met Openbaringen. De 'basisvertaling' die ik gebruik is de HSV, maar ik lees het gedeelte daarnaast ook altijd nog in de SV. Ik gebruik dus twee vertalingen en voor mij verdiept het vaak het Bijbelgedeelte om het meerdere keren te lezen. Lees je één vertaling dan zou ik in ieder geval het gedeelte minimaal twee keer doorlezen zodat het gedeelte echt goed doordringt. Ik zoek daarbij regelmatig de verwijsteksten op. Wanneer ik dingen lees die me opvallen, aanspreken of die ik belangrijk vind dan onderstreep ik die of schrijf ik die er (heel netjes ;-)) bij in mijn Bijbel. Ik heb daarvoor twee verschillende pennen: een gewone blauwe en een speciale roze pen.  De roze pen gebruik ik voor als ik iets tegen kom over 'vrouw-zijn', voor de rest gebruik ik gewoon mijn blauwe pen. Het idee van de roze pen heb ik uit het bekende boek 'Een vrouw naar Gods hart' van Elizabeth George.

* Verklaringen/uitleg erbij lezen en evt. nog onderstrepen en bijschrijven.
Als ik het Bijbelgedeelte rustig en paar keer heb gelezen pak ik nog een aantal verklaringen erbij. Dit doe ik bewust pas nadat ik zelf het Bijbelgedeelte zo goed mogelijk heb bestudeerd en niet daarvoor. Dit voorkomt dat ik al met bepaalde 'gedachtes van anderen' het Bijbelgedeelte ga lezen. Dit wil ik niet, want ik geloof dat de Heere soms een heel persoonlijke boodschap tot je hart wil spreken in je stille tijd. Verder is het ook goed als je eerst zelf diep over bepaalde teksten nadenkt zonder dat andere schrijvers je al precies vertellen wat iets betekent. Als je de verklaringen pas leest nadat je zelf het gedeelte hebt gelezen dan kan het juist een verrijking zijn van wat je al hebt ontdekt. Tijdens het lezen van deze uitleg van anderen onderstreep ik soms nog wat en schrijf vaak nog een en ander erbij.

* Schrijven in mijn 'Stille tijd schriftje'
Mijn 'Stille tijd schriftje' is eigenlijk een soort dagboek waar ik ongeveer een jaar mee doe. Ik schrijf de datum op en het stuk wat ik voor die dag heb gelezen. Daaronder schrijf ik kort op wat me aansprak, een belangrijke les of iets wat ik moet doen aan de hand van het gelezen Bijbelgedeelte. Ik schrijf daarbij vaak nog iets over de dag op wat me bezig houdt of wat ik wil onthouden. Als laatste schrijf ik op voor wie ik wil bidden en soms nog een speciaal gebedspunt. Aan de binnenkant van de kaft van mijn schriftje heb ik een envelop geplakt waar ik kaarten of herinneringen instop die voor mij waardevol zijn. Verder heb ik op de eerste paar bladzijden mijn prioriteiten, doelen en dromen voor het komende jaar op een rijtje gezet.
 
* Afsluiten met gebed
Hierna ga ik in gebed en dan gebruik ik dat wat ik heb geleerd en heb opgeschreven in mijn 'Stille tijd schrift.' Dit bid ik voor mezelf, voor mijn man en voor mijn kinderen. Dit vind ik heel fijn, want op deze manier heb ik elke dag wel iets concreets  en belangrijks om voor te bidden zonder dat ik altijd hetzelfde bid. Pas las ik over David die de reus Goliath kon verslaan omdat hij naar de situatie keek met geloofsogen en daardoor vertrouwde op God. Dan bid ik dat ikzelf, mijn man en kinderen ook met geloofsogen naar situaties in ons leven leren kijken. Verder heb ik een lijstje van ongeveer 60 namen waar ik voor bid. Dit lijkt misschien heel veel, maar dat is het helemaal niet omdat ik er elke dag maar iets van vier of vijf doe. Als ik ze allemaal heb gehad dan begin ik weer overnieuw en zo bid ik dus mijn lijstje rond in ongeveer 3 weken. Als laatste houd ik ook nog de Open Doors gebedskalender bij. Natuurlijk komen er tijdens het bidden soms ook nog allerlei andere dingen naar voren waar ik voor wil bidden. Soms zijn het zonden die je moet belijden, dingen waar je erg mee zit of juist dankbaar voor bent en soms bid ik ook nog wel eens de taken door die ik die dag nog moet doen. Dat is iedere dag weer anders.

Dit was de indeling van mijn stille tijd, ik hoop snel nog een blog over dit onderwerp te schrijven. Daarin wil ik graag nog wat ideeën en tips geven en wat schrijven over een aantal Bijbelverklaringen en uitleggen die je zou kunnen gebruiken tijdens je stille tijd.

donderdag 28 december 2017

Terugblik op advent en nieuwjaarswens

 

Lieve bloglezers,

In november maakten we een aantal foto's als gezin, waaronder bovenstaande gezinsfoto waar ik erg blij mee ben en die ik hier gelijk ook even deel zodat jullie onder andere kunnen zien hoe groot de kinderen wel niet worden ;-).

De kersdagen zijn alweer voorbij en dankbaar kijk ik terug op de kersdagen en de voorbereidingstijd naar Advent toe.

Samen met mijn zoontje maakte ik de Jesse-tree. Elke dag vertelde ik een verhaal waarin er al iets van de Heere Jezus door schitterde tot we uiteindelijk uitkwamen bij de vertellingen rondom de geboorte van de Heere Jezus. We eindigden met een laatste vertelling uit openbaring wat ging over de Heere Jezus die nog een keer terug zal komen. We hingen iedere dag een symbool op zodat de boom steeds voller werd. Toen alle verhalen verteld waren en de symbolen waren opgehangen vonden we dat allebei jammer, dus we laten onze mooie boom in ieder geval nog wel even staan als herinnering.  


Op de zondagen hielden we als gezin een gezinsmoment rondom het verhaal van de Jesse Tree wat die dag aan de beurt was. Afgelopen zondag maakten we tijdens dit moment kaarten met behulp van sjablonen en stempels met daarop de tekst: 'Immanuël, God met ons.' 


Op Tweede Kerstdag hebben we een boswandeling gemaakt. Het was koud, maar wel gezond fris weer. Onze oudste liep zelf, dus we konden niet al te ver, maar toch was het heerlijk!

Verder bekeken mijn man en ik afgelopen zaterdag het kerstconcert van Sela wat life werd uitgezonden. Ik werd erg geraakt door zangeres Kinga Bán die voor de laatste keer meezong met Sela vanwege haar ziekte. (Wil je hier meer over weten klik dan hier voor het bericht wat ik eerder over haar schreef.) Ze getuigde op een bijzondere manier van de Heere terwijl ze daar stond met een kruk in haar hand en een hoofdbedekking vanwege de chemokuren. Wanneer je haar getuigenis ook graag wilt zien dan kun je het concert volledig nakijken op onderstaand filmpje. Ik ben me er van bewust dat sommigen van jullie niet gewend zijn aan de show en lichten die te zien zijn.  Maar ik denk dat het goed is om daar doorheen te prikken zodat je de diepe boodschap van wat er hier wordt gezegd en gezongen niet mist:
 

Soms kun je er een beetje weemoedig van worden als Advent en Oudjaar weer voorbij zijn en je merkt dat de tijd zo snel gaat en tussen je vingers door lijkt te glippen. Toch word ik erg verblijd door de gedachte dat de boodschap van Advent eeuwig is en nooit voor bij gaat: de Heere Jezus die Zijn schitterende en volmaakte woonplaats verliet om naar deze onvolmaakte aarde te komen vol ellende en pijn voor ons. Wat een wonder dat de Heere Jezus ook voor mij Zijn glorie heeft afgelegd zodat ik nu iedere dag hoop mag hebben door Hem en iedere dag mag leven uit Zijn genade:  
Onze hoop ligt in een kribbe,
deelt ons menselijk bestaan.
Wij knielen en aanbidden,
God met ons is Zijn naam!
 
Die Hoop mogen wij ook het komende jaar met ons meedragen en op Die Hoop mogen we ons hart iedere dag richten. Dus 'laten wij ook in 2018 met volharding de wedloop blijven lopen die voor ons ligt, terwijl wij het oog gericht houden op Jezus, de Leidsman en Voleinder van het geloof. Hij heeft om de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld, het kruis verdragen en de schande veracht en zit nu aan de rechterhand van de troon van God.' (Hebreeën 12: 1,2) 
 
Heel hartelijk bedankt dat jullie ook dit jaar weer hebben meegelezen. Het voelt na bijna drie jaar bloggen steeds meer alsof ik jullie als lezers persoonlijk ken, heel leuk ;-). Ook het komende jaar heb ik veel zin om bij gezondheid regelmatig te bloggen. Mijn hoofd zit in ieder geval al weer helemaal vol met allerlei ideeën!
 
Liefs, Annemarie

dinsdag 10 oktober 2017

Hopen op de Heere


Het moederschap is een zegen en ik houd ervan om iedere dag voor mijn man en kinderen te zorgen. Het gaat heel goed met de kinderen, alles loopt goed in huis en alles is op orde.

Toch is in ons gezinnetje niet alles perfect. Sinds de geboorte van Elizabeth heb ik veel last van de spieren in mijn rug, nek en schouders. Daardoor heb ik ook vaak last van hoofdpijn, iets wat ik eerder bijna nooit had. Ik kan er eigenlijk wel gewoon alles mee doen en het gaat langzaamaan iets beter, maar ik heb vaak wel minder energie en dat is vervelend. Ook tobde ik de laatste maanden met allerlei vage buikpijnklachten en heb ik allerlei onderzoeken ondergaan. Gelukkig waren de uitslagen steeds goed, dus uiteindelijk blijkt dat het mijn bekkenbodemspieren zijn die ik waarschijnlijk niet goed gebruik of overbelast.

Al een tijdje wilde ik er over schrijven, maar had even niet de juiste woorden. Vaak schrijf je de leuke dingen op een blog, maar het is ook goed om minder leuke dingen te delen. Die horen ook bij het leven. Het is hier niet allemaal perfect en dat is ook echt iets wat ik steeds weer moet leren.

De achterliggende maanden heb ik gemerkt dat wij mensen erg klein en zwak zijn, maar ook dat de Heere machtig is. En daarom wil ik graag een ieder die dit leest bemoedigen. Het kan zijn dat je het moeilijk hebt, om wat voor reden dan ook. Als ik soms met andere vrouwen spreek dan hoor ik van zoveel pijn die vaak aan de buitenkant niet te zien is. Soms lichamelijke ongemakken, zoals bij mij. Maar het kan ook psychisch zijn en dat kan minstens even zwaar zijn, of misschien nog wel zwaarder. Eenzaamheid, verdriet, angst, een depressie of een onvervuld verlangen.

Ik heb in de achterliggende maanden gezien dat ik steeds weer moed mag blijven houden omdat Hij leeft. Zolang Hij leeft hoeven we de moed niet te verliezen. En Hij leeft en zal altijd blijven leven; Hij heeft de dood overwonnen. En daarom is er hoop. 'Hij heeft Zelf gezegd: Ik zal u beslist niet loslaten en Ik zal u beslist niet verlaten. Daarom zeggen wij met goede moed: De Heere is voor mij een Helper en ik zal niet vrezen.' (Hebreeën 13: 5en 6)

Herinner je altijd de goedheid van de Heere. Juist op een dag dat het heel pittig is is het belangrijk om Zijn goedheid te herinneren in de jaren die achter je liggen. Heeft Hij niet altijd goed voor je gezorgd en in tijden van  moeite je er doorheen gedragen en zal Hij dat ook nu niet doen? Eigenlijk zou je in een schriftje gebedsverhoringen en zegeningen van de Heere moeten opschrijven, zodat je het nog eens kunt doorlezen als bemoediging ook op momenten dat het minder gaat. 'Denk aan de dingen van vroeger, van oude tijden af, dat Ik God ben en niemand anders.' (Jesaja 46: 9) Probeer ook altijd de goedheid van de Heere in de dag van nu te zien, ook al is het moeilijk. Als je kijkt met de ogen van het geloof, dan heeft ook een moeilijke dag zoveel glinsteringen van Zijn genade door alles heen.

Wees niet verbaasd of verward als je in een moeilijke tijd zit. Het hoort erbij. Zelfs als je nu in een hele mooie tijd zit met weinig moeilijkheden, zal er vast op een ander moment een beproeving of moeite komen. Wij mogen lijden om Christus wil. Het heeft een doel. 'Acht het enkel vreugde, mijn broeders (en zusters), wanneer u in allerlei verzoekingen terechtkomt, want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweeg brengt...' (Jacobus 1: 2,3)

Probeer niet teveel naar anderen te kijken of jaloers te zijn. Misschien heeft iemand anders het nu heel makkelijk, maar iedereen krijgt te maken met moeiten. En wij zijn alleen de buitenkant, maar wie weet wat voor moeiten of zorgen die vrouw die in jouw ogen zo perfect is wel niet heeft... Achter een vrolijke buitenkant kan heel veel verdriet schuil gaan. En als je lijdt, bedenk dan dat er samen met jou op dit moment in de wereld zoveel andere mensen zijn die ook lijden. Denk alleen al aan de christenen die vervolgd worden en die pijn moeten doorstaan om de Naam van de Heere Jezus. En vergeet vooral niet dat ook de Heere Jezus Zelf de diepste pijn heeft doorstaan zodat Hij in al ons lijden kan meelijden en voor ons kan bidden als de medelijdende Hogepriester.

Tenslotte lieve lezeres,

Als je dit leest en je merkt in je eigen leven veel strijd, moeilijkheden of verdriet, dan wil ik je ook aanmoedigen om steeds dicht bij de Heere te blijven. De Heere hoort je en Hij ziet je altijd! Als je in je Bijbel leest, maar ook gewoon als je bezig bent met de was, de vaatwasser uitruimt, een ruzie tussen twee van je kinderen op probeert te lossen.... Of als je je eenzaam en klein voelt of als je er om wat voor reden ook even helemaal doorheen zit. Hij kent je zoals niemand anders je kent. Blijf roepen en bidden tot Hem en leg steeds al je verlangens en vragen bij Hem neer. Er zijn zoveel beloften in de Bijbel waar we op mogen pleiten en doe dat dan ook. 'Maar mijn God zal u, overeenkomstig Zijn rijkdom, voorzien van alles wat u nodig hebt, in heerlijkheid, door Christus Jezus.'(Filippenzen 4: 19) Benoem zulk soort beloften die toepasbaar zijn op je leven voor de Heere in je gebed. Het is Zijn Woord, dus zal Hij Zich er ook aan houden. Lijkt het of de Heere niet meteen antwoord geeft? Leer dan ook om te wachten op de Heere. 'Wacht op de HEERE, wees sterk en Hij zal uw hart sterk maken; ja, wacht op de HEERE.' (Psalm 27:14) Hij wil graag dat wij volhardend bidden en aanhouden en Hem blijven aanroepen als een waterstroom. En als je soms valt in de strijd, krabbel dan in Zijn kracht weer overeind, hef je hoofd omhoog en houd je ogen opnieuw strak op Hem gericht en dwaal niet af. 

Hoop op de Heere, want Hij vergeet je niet!
 

zaterdag 31 december 2016

Oliebollenrecept en nieuwjaarswens


Dit jaar hebben wij voor het eerst zelf oliebollen gebakken. En leuk en gezellig dat het was ;-). In de keuken maakten we het beslag en in het schuurtje werden ze gebakken in de frituurpan. Ons jongetje drentelde intussen lekker buiten rond en was papa's grote hulp bij het bakken van oliebollen (en opeten ;-)). En ik maakte warme chocolademelk klaar om in het koude schuurtje op te drinken. Wie weet wordt het oliebollen bakken ook nog wel een gezinstraditie ;-).

Het recept voor onze oliebollen komt van mijn schoonouders die elk jaar wel 12 pond oliebollen bakken (een hele wasmand en nog meer vol!) en die delen ze dan aan iedereen uit. Ik kan het niet laten om hieronder nog even het recept te delen, ze zijn erg lekker:

Benodigdheden:
500 gram bloem
1 theelepel zout
2 theelepels suiker
1 zakje vanillesuiker
1 zakje droge gist
1 ei
10 druppels citroensap
450 ml lauwwarme melk
1/2 goudrenet in kleine stukjes
2 1/2 groentelepel gewelde rozijnen
3 liter plantaardige olie

Bereiding:
Meng alles behalve de appel en rozijnen door elkaar en kneed het ongeveer 10 minuten, bijvoorbeeld in de broodbakmachine. Aangezien ik helaas nog niet zo goed met de broodbakmachine om kan gaan, (dat wil ik wel echt graag leren!) heb ik het deeg gewoon met de hand gekneed. Dat gaat ook prima! Voeg op het laatst de appel en rozijnen toe. Doe alles in een schaal, dek af met plastic folie en laat het een half uur rijzen op een warme plaats (bijvoorbeeld op de verwarming).


Daarna in een ruime hoeveelheid olie bakken op 180 graden in de frituurpan. Wij schepten met een lepel de oliebollen uit het beslag en drukte het daarna met een andere lepel in een ronde vorm. Daarna lieten we de oliebol in de frituurpan zakken. Na een tijdje draaide we de oliebol om en als hij aan beide kanten mooi bruin was kon hij uit de pan.

Dat deden we met deze schep (die gebruik je eigenlijk voor sla, maar hiervoor is hij ook erg handig ;-)):


Nu wil ik graag na dit oliebollenrecept nog wat tegen jullie zeggen ;-). Ik vind het zo leuk dat jullie ook dit jaar weer met me hebben meegelezen! Ik zou jullie wel allemaal even persoonlijk willen spreken, maar dat gaat natuurlijk niet... Dus schrijf ik het hier maar op en dat voelt ook wel een beetje als tegen jullie 'praten' gelukkig.

De tijd vliegt voorbij, maar God is er altijd bij en Hij zal voor ons zorgen. Ik stel me dat zo voor als de wolkkolom en de vuurkolom tijdens de reis van het volk Israël. God gaat voor ons uit en met Zijn wolkkolom wijst Hij ons de weg en met Zijn vuurkolom geeft Hij warmte, licht en Zijn bescherming in het donker. 

Eèn van mijn lievelingsliederen van dit moment is 'God zal voor ons zorgen.' Al een paar dagen 'zingen' de volgende regels van het lied in mijn hoofd en ik wens jullie toe dat je dat vasthoudt en bewaart in je hart:

God zal over ons waken
ieder uur van de nacht.
Onze God gaat niet slapen.
Hij houdt de wacht.

Gods liefde en genade voor 2017!