vrijdag 10 augustus 2018

Gezinsmoment: Water uit de rots bij de Horeb (Mozes en het volk Israël)

We zijn al een tijdje bezig met gezinsmomenten rondom Mozes en het volk Israël op weg naar Kanaän. Dit keer was Exodus 17: 1-7 aan de beurt.
 
In dit gedeelte is er geen water in de woestijn en begint het volk Israël te mopperen op Mozes, en daardoor ook op de Heere. Ik merk dat dit gedeelte herkenbaar is voor de kinderen. Er wordt hier in huis regelmatig gemopperd als er iets gebeurt wat ze moeilijk vinden. Maar dit gedeelte is ook zo herkenbaar voor mezelf. Hoe vaak ga ik niet mopperen in moeilijke situaties of heb ik een gebrek aan vertrouwen in de Heere zoals het volk? Wat een voorbeeld geeft Mozes ons als hij in deze moeilijkheden niet mee gaat mopperen, maar roept tot de Heere en het van Hem verwacht (vers 4).
 
Als belangrijke waarheid wilden we dit keer dan ook een les meegeven over mopperen: 'Het is belangrijk dat we leren om niet te mopperen als er iets moeilijks gebeurt, maar om te vertrouwen op de Heere. Net als Mozes mogen we tot Hem roepen en Hij wil ons helpen.'

Als inleiding mocht onze zoon met een staf (stok) op het watervalletje in onze tuin slaan. Zodra hij dit deed, deed mijn man binnen het watervalletje aan en begon het water te stromen. Dit lijkt op wat er gebeurt in de vertelling, waar het water uit de rots begon te stromen toen Mozes er met een staf op sloeg.
 
 
Hierna vertelde mijn man het verhaal uit Exodus 17 met behulp van deze platen (slide 27 t/m 32). Tijdens het verhaal legden we uit dat het volk in een heel moeilijke situatie kwam. Er was geen water meer in de dorre, droge woestijn. De mensen hadden hele erge dorst. Als wij in de woestijn zouden zijn, zouden we dan ook niet mee hebben gemopperd? Toch probeerden we ook uit te leggen dat het niet goed was van het volk om zo te reageren. Ook als wij mopperen is dat niet goed. We kunnen altijd vertrouwen op de Heere, ook als het moeilijk is. En wat een wonder dat de Heere zelfs in deze vertelling het volk water gaf, ondanks hun gebrek aan vertrouwen richting Hem. Wat is de Heere goed!
 
Als verwerking maakten we dit keer geen knutselwerkje. In plaats daarvan maakten we de rots bij de Horeb na met houtblokken. Echt iets voor onze zoon, die is zo graag buiten bezig met van alles en nog wat. Op de kleine foto in de grote foto (rechtsonder) kun je zien hoe de rots eruit kwam te zien:


Toen de rots af was gaven we onze zoon opnieuw de staf (stok) in de hand en mocht hij op de rots slaan. Mijn man zat inmiddels klaar met de tuinslang en zodra er geslagen werd met de staf liet hij het water tegen de rots aan spuiten. Wat een water stroomde er toen uit de rots! Je begrijpt dat dit nog wel een aantal keren herhaald moest worden ;-).

 

In de week na het gezinsmoment probeer ik nog regelmatig na te praten over de belangrijke waarheid uit dit moment. De kinderen zijn soms bijvoorbeeld snel aan het mopperen als er iets niet lukt tijdens hun spel. Dit lijkt iets heel kleins en niet te vergelijken met de situatie van de Israëlieten in de woestijn. Maar in de belevingswereld van de kinderen is dit toch ook echt een moeilijke situatie. Een aantal keren heb ik al terug verwezen naar het verhaal en afhankelijk van de gebeurtenis leren we zo om niet te mopperen of boos te worden, maar om er samen rustig over te praten of voor te bidden. We hopen dat ze zo leren dat de Heere hen in de moeilijke situaties van het leven wil helpen om op Hem te vertrouwen. Ze mogen tot Hem roepen, zoals Mozes deed. Hij wil ons leren om ook in deze situaties het goede te doen.

woensdag 8 augustus 2018

Vrede in Christus (lied)

 
 Er is vrede in Christus
 
Hij geeft ons hoop
Wanneer de hoop is verdwenen
Hij geeft ons kracht
Wanneer we niet verder kunnen gaan
Hij geeft ons bescherming
In de stormen van het leven
Wanneer er geen vrede op aarde is
 
Er is vrede in Christus



maandag 9 juli 2018

Lezing voor vrouwen over 1 Petrus 3: 1-6


Een paar weken geleden ben ik naar een avond voor moeders geweest. Het thema was: 'Hopen op God' aan de hand van 1 Petrus 3: 1-6 (Klik hier voor het gedeelte uit 1 Petrus 3: 1-6). De spreekster was Marieke den Butter, één van de schrijvers van het boek 'Honderd bemoedigingen voor moeders'. Het was een hele mooie avond waarop we echt weer bemoedigd en aangespoord werden om onze taak als moeder met vreugde op te pakken!

Hier mijn aantekeningen van de lezing die ik die avond maakte. Ik vond het fijn om ze nog een keer over te typen zodat ik alles nog een keer kon overdenken en bedacht toen dat ik dat net zo goed in een blogbericht kon doen zodat jullie het ook kunnen lezen.

De basis van iedere vrouw moet liggen in het hopen op God: een hoop die zeker en vast is. In 1 Petrus 3: 5 staat: '....de heilige vrouwen, die op God hoopten...'

In 1 Petrus 3: 1-6 lezen we vier kenmerken van de vrouw die hoopt op God:

1) Een vrouw die hoopt op God is haar man onderdanig (vers 1 en 2)
Het doel van het huwelijk is om de relatie van Christus en de gemeente te laten zien. Dan wordt Gods glorie zichtbaar in het huwelijk. Er ligt kracht in onderdanigheid. We lezen in deze verzen dat  zelfs ongelovige mannen door deze levenswandel gewonnen kunnen worden. Onderdanigheid betekent niet dat wij als vrouwen helemaal niets meer mogen zeggen, onderdanigheid is veel meer een harts gesteldheid. Wij kunnen leren om met onze gaven het leiderschap van onze man zoveel mogelijk te dragen. (In dit blogbericht kun je nog meer lezen over onderdanigheid van de vrouw)

2) Een vrouw die hoopt op God focust niet op uiterlijke schoonheid (vers 3 en 4)
Natuurlijk mag je wel zorg dragen voor je uiterlijk. Het is ook belangrijk om kleren aan te trekken die je man leuk vind en om je aantrekkelijk voor hem te kleden. Maar door de jaren heen wordt je lichaam minder en daarom is innerlijke schoonheid zo belangrijk. Waar ons uiterlijk steeds minder wordt, wordt ons innerlijk van dag tot dag vernieuwd, staat er in de Bijbel. Daarom moet ons sieraad bestaan in een zachtmoedige en stille geest, die kostbaar is voor God. Zo'n vrouw is vervuld van God en niet hard of ruw, maar zacht en moedig (zachtmoedig). Dat is wat haar uiterlijk ook weerspiegelt.

3) Een vrouw die hoopt op God doet goed (vers 6)
Goed doen is iets heel belangrijks voor vrouwen en moeders. Goed doen heeft te maken met he woord 'goedertieren' en dat betekent: aardig, lief, vriendelijk, welwillend, ongekunsteld. Goed doen is heel praktisch, dat kan op ieder moment van de dag op ontelbaar veel manieren. Een vriendelijk woord, een arm om iemand heen, een pleister of even iets lekkers klaar maken. Je man en je kinderen, maar ook de rest van de wereld, snakken naar mensen die 'goed doen.' Soms heb je geen kracht of geen zin om goed te doen. Maar met Gods hulp kun je zelfs leren om goed te doen ook als je er geen zin in hebt.

4) Een vrouw die hoopt op God is niet bevreesd (vers 6)
De leugens en angst in ons hoofd kunnen veranderd worden in hoop en onbevreesdheid als wij leren om steeds te hopen op God. Het is belangrijk om de leugens in ons hoofd steeds te vervangen door het Woord van God. Het gaat erom dat wij ons vastklemmen aan Gods waarheid en Zijn beloften in Zijn Woord geloven. De vrees die wij hebben is vaak een reële vrees, het leven is vol van dingen die ons angst aanjagen. Maar wij moeten leren om met Gods beloften te vechten tegen elke vrees die in ons hart opkomt.

Een vrouw die haar hoop stelt op God heeft geleerd om haar hoop op Hem te stellen en niet op haar man, haar kinderen, haar huis of kleding. Ze kent haar Bijbel en ze acht Hem trouw Die het belooft heeft. De God van de 'heilige vrouwen die op God hoopten' (vers 5) is er ook voor haar.  De God van Hanna, Ruth en Sara uit de Bijbel is er ook nu nog!

Heilige vrouwen zijn gebroken vrouwen. Misschien ken je gebrokenheid in je gezondheid of in je huwelijk. Maar als je op Hem hoopt zul je niet beschaamd worden! Ook kunnen we door onze gebrokenheid heen andere mensen bemoedigen in hun gebrokenheid.

Als je moeder bent, leer dan om het moederschap en alles wat erbij hoort te omarmen. Bedenk dat je hoogste carrière die van het moederschap is. Niemand kan jou vervangen in je huis! De meeste moeders houden van kinderen, maar houd je ook van het moederschap? Probeer alle dingen die bij het moederschap horen te doen voor Hem. Dat kan zelfs als je de meest eenvoudige klusjes doet, zoals het opvouwen van de was. Niemand zal je misschien bedanken hiervoor, maar de Heere ziet het! Je kunt leren om in alle dingen je moederhart te laten zien. De Heere heeft ons geschapen als vrouw en het moederschap en het zorgende karakter is iets wat Hij ook in ons heeft gelegd. Ook singles of vrouwen die geen kinderen hebben kunnen zorgen voor anderen en hun moederhart hierin tonen op allerlei manieren. 

Besef altijd dat je zonder de Heere niets kunt doen en daarom is het ook zo belangrijk om in de drukte van het moederschap tijd met Hem te zoeken. Susanna Wesley had 19 kinderen en toch vond ze altijd tijd om bij de Heere te zijn. Ze trok dan haar schort over haar hoofd en de kinderen wisten dan dat ze haar niet moesten storen. Heb jij ook zo'n 'schort over je hoofd moment' om alleen met de Heere te zijn? Wat is het belangrijk om het Woord van God te blijven lezen en om teksten te memoriseren. We kunnen zoveel zorgen hebben en kinderen krijgen is het recept voor piekeren! Het kan dan heel erg helpen om bijvoorbeeld 's nachts als je wakker ligt teksten hardop op te zeggen en je hoop op Hem te blijven stellen!

Dit waren mijn aantekeningen van de avond. Voor een volledig beeld raad ik je van harte aan om het onderstaande filmpje te bekijken. Daarop is de hele lezing te beluisteren en die is eigenlijk nog veel mooier dan bovenstaande aantekeningen ;-).


dinsdag 3 juli 2018

Gezinsmoment: Veilig achter het bloed (Mozes en het volk Israël)

Op het moment zijn we in onze Gezinsmomenten bezig over Mozes en het volk Israël. Pasgeleden was het gedeelte uit Exodus 10-12 aan de beurt: de laatste plagen over Egypte en het pascha met het bloed aan de deurposten. Als belangrijke waarheid wilden we dit keer het volgende meegeven: Achter het bloed van de Heere Jezus ben je veilig!

Het was warm weer dus deden we het gezinsmoment heerlijk buiten in de veranda. Mijn man is de laatste weken heel hard bezig in de tuin en alles is nu bijna af. De veranda heeft hij helemaal zelf gemaakt, echt heel knap vind ik dat natuurlijk ;-). Het is een heerlijk plekje, ook tegen de warmte, we genieten er erg van.

We begonnen met een spelletje als inleiding. Ik had een rood touw neergelegd en ons zoontje moest van de ene kant van de tuin naar de andere kant rennen terwijl mijn man hem probeerde te tikken. Aan de overkant was hij achter het rode touw veilig. Als variatie deden we ook nog dat we tijdens het rennen natgespoten konden worden, dat was ook heerlijk met dit warme weer.


Het was een erg leuk en spannend spel voor een bijna vier-jarige. Wij probeerden vooral te benadrukken dat je achter het rode touw veilig was. Zo konden we  straks tijdens de vertelling de link leggen van 'veilig achter het rode touw' naar 'veilig achter het bloed van de Heere Jezus.'

 



Hierna vertelde mijn man het verhaal. Hij begon met de laatste plagen over het land Egypte en eindigde met de tiende plaag: alle eerstgeborenen sterven. Daarna vertelde hij over de instelling van het Pascha en het bloed van het lammetje wat aan de bovendorpel en aan de deurposten van de deur moest worden gestreken. Wanneer de HEERE dit bloed zag, zou Hij de deur voorbijgaan (Exodus 12: 23). We legden de link van het bloed van het lammetje naar het bloed van Het Lam: de Heere Jezus. Zoals de eerstgeborenen veilig waren achter het bloed zo zijn wij veilig achter het bloed van de Heere Jezus. Het bloed van de Heere Jezus geeft redding en bescherming. Zoals we tijdens het spelletje veilig waren achter het rode touw, zo zijn we veilig achter het bloed. We vertelden het verhaal aan de hand van deze duidelijke platen.
Aandachtig luisteren naar het verhaal
Hierna maakten we nog een werkje wat mooi paste bij het thema: 'Veilig achter het bloed.'
 
 
We kleurden onderstaand huis in en streken daarna rode verf om de deur, zoals het bloed aan de deurposten. Daarna knipten we de deur open en plakten we er een foto van Kaleb achter. Zo kan hij onthouden dat hij achter het bloed van de Heere Jezus veilig is! 

 
 
 
Op ons kijkplekje zijn al heel wat dingen over Mozes en het volk Israël te zien: het biezen mandje, de brandende braambos, de staf die een slang werd en kikkers (èèn van de plagen). Ook dit werkje gaven we een plekje zodat we er af en toe nog eens naar kunnen kijken:  
 
 


zaterdag 30 juni 2018

Citaten uit 'Gebroken leven' van Ann Voskamp


In mei zijn we heerlijk twee weken op vakantie geweest en had ik tijd om het boek 'Gebroken leven' voor de tweede keer te lezen om de diepe waarheden die erin staan nog beter te bevatten. Via deze link kun je meer over dit boek lezen.

Met haar bijzondere manier van schrijven en woordkeus heeft Ann Voskamp me veel dingen geleerd over hoe we met de gebroken dingen van het leven om kunnen gaan. Het boek heeft copyrights, maar van de uitgever kreeg ik toestemming om een aantal citaten voor jullie uit het boek over te nemen:

In Christus kennen we altijd de uitkomst - wat de weg ook zijn zal, de storm, het verhaal.
Onze Zaligmaker - omringt.
Onze toekomst - veilig.
Onze vreugde - zeker.
Als we Christus kennen, weten we altijd waar de dingen toe leiden - altijd tot ons heil en tot Zijn heerlijkheid. (blz. 25)

Waarom zijn we zo bang voor lijden? Als overvloed van gemeenschap nu eens alleen gevonden wordt in de gebrokenheid van het lijden - omdat lijden is waar God leeft? Lijden de plek is waar God de meest genezende intimiteit geeft? (blz. 33)

Vrede is geen plek - het is een Persoon. Vrede is geen bestemming die je bereikt, maar een Persoon in wie je blijft. 'Ik ben zelf je vrede,' zegt Jezus. Leef je zo met dat gebroken hart van je? Je gebroken hart wordt alleen geheeld door eenwording met Hem. (blz. 44)

Jezus loopt nog steeds op water. Jezus stilde niet slecht één storm - Hij kan al onze stormen stillen. Jezus zingt genade in de wind, Hij stort barmhartigheid uit als regen, Hij laat overvloed groeien door de gebarsten scheuren van dingen als tarwe, en een geknakt riet zal Hij niet breken, een kwijnende vlam zal Hij niet doven. (blz. 80)

Wees gebroken en gegeven in het kleine, de momenten die zo klein zijn dat helemaal niemand je toejuicht. Schenk je leven uit in wasruimtes en boven toiletpotten en badkuipen, en schenk je leven uit in de achterafsteegjes, achterkamers, ver weg van de felle verlichting. De enige manier om een echt opvallend leven te leiden is niet om ervoor te zorgen dat iedereen jou ziet, maar om zichtbare tekenen van Zijn liefde achter te laten, waar je ook gaat. (blz. 105) 
 
Liefde is altijd het risico waard, omdat de beloning van het liefhebben ligt in de vreugde van het liefhebben zelf. (blz. 113)

Want was is geloof, wat is liefde, als het niet wordt uitgeoefend? (blz. 114)

De beste manier om te ont-zorgen is zegenen. (blz. 117)

Je moet je eenheid met Christus omhelzen, je dapper overgeven en vertrouwen dat wat breekt en verloren gaat nooit het eeuwige, onmisbare is, maar altijd het tijdelijke, onnodige, dat wat je ervan weerhield om echt te worden. (blz. 140)

In de pijnlijke ervaring van 'Ik kan dit niet', ervaar je hoe Hij je hervormt tot iemand die het wel kan. Onze gebroken harten worden geroepen tot dat onmogelijke, omdat Hij, Hij die in ons is, ons zo maakt: in staat tot het onmogelijke. (blz. 149)

Zou ik me goed kunnen voelen terwijl het niet goed met me gaat, erop vertrouwend dat Christus altijd een weg baant? (blz. 173)

Als je identiteit in Christus ligt, dan is je identiteit gisteren, vandaag en morgen hetzelfde. Kritiek kan daar niets aan veranderen. Zwakheden brengen die niet aan het wankelen. Lijstjes kunnen die niet bepalen. Als je identiteit vastligt in de Rots, dan is je identiteit rotsvast. (blz. 175)

Genade houdt van je als je je in het diepste duister bevindt en wikkelt je in het helderste licht. Genade sijpelt door de gebroken plekken en dan door naar de laagste plaatsen, een balsem voor wonden. (blz. 181)

Je bent waar je bent om anderen te helpen op de plek waar ze zich bevinden. Dit is geen christelijk bijbaantje; mededogen is onze volledige roeping. We bekommeren ons niet slechts om mensen;  zorgzaamheid is onze plicht. Dat is het. (blz. 193)

Schoonheid ligt niet in je capaciteiten, maar in je kwetsbaarheid. Wees nooit bang voor wat breekt. Het vormt het begin van iets beters. De beste oogst begint altijd met een gebroken akker. (blz. 204)

Blijf zwak en afhankelijk. Zo blijf je sterk in God. (blz. 209)

Ik ben genoeg, omdat ik genoeg heb van Hem en Hij is altijd genoeg en dat is in elke situatie genoeg.  (blz. 229)

Wat had ik geprobeerd om lijden te vermijden, mijn lijden te maskeren, een eind te maken aan al het lijden in plaats van het te delen, anderen te laten delen in mijn eigen lijden, ervoor te kiezen om anderen bij te staan in hun lijden en mijn hart open te breken om mensen binnen te laten in alles wat van mij is - zodat het lijden gevormd kan worden tot een intimiteit die het lijden overstijgt en omvormt. (blz. 240)

Ben ik dapper genoeg... om zo te leven dat ik niet bang ben voor gebroken dingen? (blz. 244)

Als ik niet langer bang ben voor gebrokenheid, dan hoef ik niets te beheersen of te bezitten - geen dromen, plannen, mensen of hun visies. Ik kan leven vanuit overgave. Kruisvormig. Gegeven. Vrij om gewoon gebroken te zijn en te voelen hoe een gebroken Genezer zelfs nu dichterbij komt, vooral nu, om de gebroken harten die op tafel gelegd zijn in Zijn handen te nemen. (blz. 251)


Ann met haar man en kinderen

dinsdag 26 juni 2018

Lessen in loslaten en overgave aan de Heere

Het is denk ik een van de moeilijkste dingen om echt alle touwtjes van ons leven uit handen te geven en ons helemaal over te geven aan de Heere. Zeker als het gaat om dingen in ons leven die we niet begrijpen en die we liever anders zouden zien.

Bij mij zit dit ook al in de kleine dingen van het leven die me soms al zo kunnen irriteren en die ik moeilijk los kan laten: een vlek op de kleding van een van de kinderen die er niet uit gaat, een beker melk die voor de tweede keer omgaat, een rommelig huis (in mijn ogen dan), mijn man die onverwacht een avond in de week weg moet enz. We mogen leren om ons niet te irriteren aan dit soort kleine dingen door ze los te laten en over te geven aan Hem zodat we niet beroofd worden van onze vrede en blijdschap.

Maar zeker ook als het gaat om de grote dingen van ons leven, zoals onze pijn en moeiten, is het zo belangrijk om te leren loslaten en te groeien in overgave aan Hem. Net als iedere andere moeder ben ik ook niet iemand bij wie altijd alles op rolletjes loopt en die altijd blij is en waar het altijd goed gaat. Zo heb ik bijvoorbeeld al een tijd last van allerlei lichamelijke kwaaltjes en pijntjes die komen en gaan: bloedarmoede, pasgeleden een oorontsteking en vaak overbelaste spieren in mijn rug en arm. Dus op sommige dagen groeit het me ook wel eens even allemaal boven het hoofd.

Vanmiddag had ik nog een huilende moeder aan de telefoon die er even helemaal doorheen zat. En zo heeft iedereen zijn eigen persoonlijke moeilijkheden die je met je meedraagt. Wat is het dan een verlichting om te leren niet steeds zelf die pijn en gebrokenheid vast te houden en er boos of mopperig over te zijn, maar om het steeds meer los te laten en over te geven aan Hem!

Langzamerhand (het is een proces en het gaat niet van de ene op de andere dag!) ben ik het een beetje aan het leren. Dat betekent niet dat de kwaaltjes waar ik over schreef ineens over zijn of ik alleen maar huppelend door mijn huis ga. Ik heb nog steeds dagen dat ik mopperig of verdrietig ben. Maar door Gods genade mag ik wel steeds meer leren om er anders mee om te gaan en komt er meer ruimte voor het rusten in Hem in alle omstandigheden. Vaak voel ik me ondanks de vervelend kwaaltjes oprecht gezegend en blij. Ik geniet met mijn man en kinderen van het gewone ritme van iedere dag die we van de Heere ontvangen. Ook al is alles zeker niet perfect in het leven.

Als het gaat om deze lessen heb ik veel geleerd van de levens van vier vrouwen die ik hieronder zal noemen. Over sommigen heb ik al eerder een en ander geschreven omdat ze echt veel voor me betekenen:  

Amy Carmichael


Zendelinge Amy Carmichael (1867-1951) redde honderden jonge meisjes en jongens in Zuid-India uit de greep van een leven in de tempelprostitutie. Ze had geen gemakkelijk leven, vooral lichamelijk heeft ze veel geleden. Ze leed onder andere aan zenuwpijn en ze kwam eens in haar kamer ten val waardoor ze zich tweeënhalf jaar niet kon bewegen! Toch bleef ze altijd enorm toegewijd aan de Heere en heeft ze heel veel betekend. Een belangrijke uitspraak die ze eens deed was: 'In accepatie schuilt vrede.' Als wij  accepteren hoe onze omstandigheden op dit moment zijn dan kunnen we het overgeven aan Hem en ervaren we vrede en rust.

Elisabeth Elliot


Elisabeth Elliot werd al op jonge leeftijd weduwe, toen haar man, Jim Elliot, samen met vier andere zendelingen in 1956 door Auca-indianen werd vermoord. Psalm 16: 5 was èèn van haar lievelingsverzen. 'De Heere is het deel mijner erve, en mijns bekers: Gij onderhoudt mijn lot.' (Staten Vertaling). Ze schrijft dat 'mijn lot' alles is wat er met ons gebeurt. Het omvat de omstandigheden rond onze geboorte, onze opvoeding, onze baan, onze moeilijkheden, de mensen met wie we werken, onze huwelijkse staat, blokkades, obstakels, ongelukken en omstandigheden. De Heere onderhoudt dus alles wat er met ons gebeurt. Als we dat kunnen geloven, ook bij iedere bocht in de weg, dan hebben we ons daadwerkelijk in Zijn eeuwige armen geworpen, waar we vrede en vreugde zullen vinden. (Wees stil mijn ziel, blz. 33)

Ann Voskamp

 
In haar boek 'Gebroken leven' schrijft Ann Voskamp over pijn en gebrokenheid. Ik hoop later nog meer over dit boek te bloggen, nu alvast wat korte gedachten. De weg achter de Heere Jezus aan is een weg van gebrokenheid in duizend kleine en grote dingen, iedere dag. Het is een kruisvormig leven, zoals Hij zelf ook de weg van het kruis is gegaan voor ons. Maar wij hoeven niet bang te zijn voor deze gebrokenheid! Deze gebrokenheid is een goede gebrokenheid die ons in gemeenschap brengt met Hem. We mogen de controle loslaten en vertrouwen op de Ene die alles onder controle heeft. De ziel breekt vrij als we bevrijd worden van onszelf en ons overgeven aan de wil van God. (Gebroken leven, blz. 257)

Kinga Bàn


Kinga Bàn (Ik blijf steeds toch weer over haar schrijven ;-)) is menselijkerwijs gesproken ongeneeslijk ziek. Ze weet van pijn en gebrokenheid af. Het is ontzettend moeilijk om alles los te laten, maar haar getuigenis is toch dwars door alles heen dat ze zich overgeeft en vastklemt aan Hem. Ook met haar korte haren vanwege de chemokuren is ze mooi als ze haar psalmenmedley zingt:

'Mijn God ik kom naar U, dan ben ik veilig,
Ik heb het U gezegd en blijf het zeggen
Ik heb U nodig Heer' De rest is overbodig....'
En:
'Met mij zal het goed gaan,
zolang ik zal leven wilt U van Uw heerlijke liefde mij geven.'
En aan het eind van het lied:
'U wilt mij leren waar ik het moet zoeken
Heel dicht bij U mijn God, zal ik gelukkig zijn...' 
 

We kunnen veel leren van de manier waarop deze vrouwen met hun pijn omgaan en hoe belangrijk is het hoe we er in ons eigen leven mee omgaan! Klemmen we het vast, maakt het ons mopperig, lopen we over van zelfmedelijden of blijven we er stilletjes alleen mee rond sjouwen?

Wat is het belangrijk om dit allemaal niet te doen, maar om onze pijn en moeiten heel bewust over te geven aan Hem. Om met ons hele hart de Heere te vertrouwen, ook als het gaat om ons lijden. Natuurlijk mogen we vrijmoedig blijven bidden om genezing en herstel. Maar als dit niet (direct) komt is het ook belangrijk om het los te laten en in Zijn handen te geven zodat het je leven niet gaat beheersen.

In de praktijk van het leven kunnen we dit leren om op het moment dat we door moeilijkheden worden gehinderd het probleem heel duidelijk bij de naam te noemen en het direct bij Hem te brengen in het gebed. En dit mag iedere keer weer, ieder moment van de dag als het boven komt kunnen we ons daar in oefenen. De Heere is er altijd en Hij luistert altijd. Zo leren we steeds meer daadwerkelijk loslaten en onze last keer op keer aan Hem te geven: 'Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u.' (1 Petrus 5:7).

Onze last wordt dan lichter, en onze vreugde en onze blijdschap worden groter. In ons hart komt er ruimte voor acceptatie en groeit de vrede. En zo leven we rustig en in vertrouwen verder met onze gebrokenheid, met ons kruis achter de Heere Jezus aan.

Heel dicht bij Hem zullen we gelukkig zijn en hoeven we geen angst te hebben omdat Hij altijd alles volkomen onder controle heeft. Daar mogen we leren om steeds meer te leven in Zijn blijdschap, rust en genade in alle omstandigheden van ons leven. En in de kracht van de Heere leren we steeds meer te zeggen wat Habakuk al zoveel eeuwen geleden zei:

17 Al zal de vijgenboom niet in bloei staan
en er geen vrucht aan de wijnstok zijn,
al zal de opbrengst van de olijfboom tegenvallen
en zullen de velden geen voedsel voortbrengen,
al zal het kleinvee uit de kooi verdwenen zijn
en er geen rund in de stallen over zijn –
18 ik zal dan toch in de HEERE van vreugde opspringen,
mij verheugen in de God van mijn heil.
19 De HEERE Heere is mijn kracht,
Hij maakt mijn voeten als die van de hinden,
en Hij doet mij treden op mijn hoogten.
Voor de koorleider, bij mijn snarenspel.'
(Habakuk 3: 17-19)